Luangpor Paisal Visalo‘s Podcast (ธรรมะ จาก หลวงพ่อไพศาล วิสาโล)

25640314am--ปล่อยวางสิ่งไม่รักไม่พอใจ

14 มี.ค. 64 (เช้า) - ปล่อยวางสิ่งไม่รักไม่พอใจ : รู้ทุกข์ กับ ไม่เป็นทุกข์ ต่างกันมากนะ คนส่วนใหญ่เป็นทุกข์ แต่น้อยคนที่รู้ทุกข์ เราจะรู้ทุกข์ได้เพราะเรามีสติ และเห็นว่าอารมณ์เหล่านี้ ไม่น่ายึด สติช่วยพาจิตของเราออกห่างจากอารมณ์เหล่านี้ กลายเป็นเห็น ไม่เข้าไปเป็น ไม่เข้าไปยึดว่ามันเป็นเรา เป็นของเรา

ความโกรธไม่ดี แต่เราชอบยึดว่ามันเป็นเรา เป็นของเรา ความเศร้าก็ไม่ดี แต่เราชอบยึดว่ามันเป็นเรา เป็นของเรา โกรธทีไรก็กูโกรธ เศร้าทีไรก็กูเศร้า เครียดทีไรก็กูเครียด หรือยึดความโกรธเป็นกูเป็นของกู ยึดความเศร้าเป็นกูเป็นของกู ยึดความเครียดเป็นกูเป็นของกู อารมณ์เหล่านี้น่ายึดเป็นกูหรือของกูที่ไหน แต่เราก็เผลอยึดทุกทีเพราะไม่รู้ตัว แต่พอมีสติปุ๊บ ก็ไม่ยึดเป็นกูเป็นของกูอีกต่อไป ไม่ยึดเพราะเห็น หลวงพ่อคำเขียนเรียกว่า “เห็น ไม่เข้าไปเป็น” และเมื่อเห็นบ่อย ๆ ก็จะเห็นสัจธรรมของสิ่งเหล่านี้ว่ามันไม่เที่ยง มันเป็นทุกข์ มันไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตน ไม่ใช่เห็นว่าอารมณ์เหล่านี้ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตนเท่านั้น แม้กระทั่งของที่เคยรัก เคยหวง ทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง เกียรติยศ งานการ มันก็ไม่เที่ยง ก็เป็นทุกข์ ไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตน เหมือนกัน

 

เห็นตรงนี้เรียกว่าเกิดปัญญา และทำให้ปล่อยวางได้ เวลามีความสูญเสีย ก็เสียอย่างเดียว เสียต่อเดียว ไม่มีการเสียสองชั้นหรือเสียสองต่อ คือเสียทรัพย์ แต่ใจไม่เสีย เวลาเกิดทุกข์เพราะความสูญเสีย พลัดพราก ซึ่งเป็นธรรมดา ไม่มีใครหนีพ้น มันก็จบแค่นั้น มันไม่ต่อไม่ยืดยาวเป็นทุกข์สองต่อหรือทุกข์สองชั้น มันจะไม่มีสิ่งที่เรียกว่าทุกข์ซ้ำสอง เพราะว่าเสียก็เสียไป แต่ว่าใจไม่ทุกข์ ถ้าเราอยากจะให้ชีวิตมีความสุขก็ต้องรู้จักเรื่องนี้ แล้วทำให้มันเกิดขึ้นให้ได้ เราไม่สามารถป้องกันทุกข์ไม่ให้เกิดขึ้นกับเราได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เราสามารถรักษาใจไม่ให้ทุกข์ได้ 

25640313pm--ใจอยู่ถูกที่ ชีวิตอยู่ถูกทาง

13 มี.ค. 64 - ใจอยู่ถูกที่ ชีวิตอยู่ถูกทาง : ตัวเราจะอยู่ที่ไหน ขอให้ใจมันอยู่ถูกที่ถูกทางก็แล้วกัน ก็คือการอยู่กับปัจจุบัน มีสติ มีความรู้สึกตัว สิ่งนี้จะช่วยทำให้ชีวิตเราอยู่ถูกทางได้ ตัวอยู่ผิดที่ อันนี้ไม่สำคัญเท่ากับว่า ชีวิตที่อยู่ถูกทาง ชีวิตที่อยู่ถูกทางได้เพราะว่าใจอยู่ถูกที่ด้วย คือ มีสติ มีความรู้สึกตัวเป็นเบื้องต้น เป็นพื้นฐานเลย ไม่มีตรงนี้แม้จะอยู่ถูกที่ มันก็ไม่เกิดประโยชน์ มีแต่ความเบื่อ ความเซ็ง หรือว่ามีแต่ความทุกข์ร้อน เพราะใจปรุงแต่งในทางลบทางร้าย มีคนมากมาย ใจปรุงแต่งไปในทางลบจนกระทั่งเจ็บป่วย กินไม่ได้นอนไม่หลับ จนกระทั่งเส้นเลือดในสมองแตก ทั้งที่อยู่ในถิ่นที่สะดวกสบายก็ตาม เพราะฉะนั้นตัวอยู่ที่ไหนไม่สำคัญ ขอให้ใจอยู่กับความรู้สึกตัว อยู่กับปัจจุบันให้ต่อเนื่อง 

25640305am--อย่าทุกข์ฟรีๆ

5 มี.ค. 64 - อย่าทุกข์ฟรี ๆ : ความทุกข์มีข้อดีแบบนี้ เพราะฉะนั้น เวลาเกิดขึ้นกับเรา ก็อย่ามัวแต่คร่ำครวญ ตีโพยตีพาย ตั้งสติดีๆ มันเป็นประโยชน์ มันเป็นเครื่องเตือนสติ ตื่นจากความฝัน ไม่ว่าจะเป็นความฝันประเภทใด ฝันดีหรือฝันร้ายให้ตื่นขึ้นมาเห็นความจริง จริงอยู่ความทุกข์ทำให้เจ็บปวด จะปวดกายปวดใจก็แล้วแต่ แต่ถ้าหากว่าเราไม่มัวแต่จมอยู่ในความทุกข์ ให้ถอนใจออกมาใคร่ครวญ แทนที่จะคร่ำครวญไม่เลิกราเสียที

หลวงพ่อคำเขียนท่านสอนอยู่เสมอว่า อย่าทุกข์ฟรีๆ เมื่อทุกข์เพราะว่าร่างกายเจ็บป่วย เมื่อทุกข์เพราะว่าร่างกายแก่ชราแล้ว อย่าให้ใจทุกข์ด้วย หรืออย่างน้อยได้ประโยชน์จากมัน ถ้าทุกข์ฟรีๆนี้ขาดทุน ฉะนั้นเมื่อจะทุกข์ทั้งที เราก็หาประโยชน์จากมันให้ได้ เหมือนกับที่มีคนหนึ่งพูดว่า เวลาล้ม ก่อนจะลุก หยิบอะไรติดมาสักหน่อย อาจจะหินสักก้อน หินก็นำมาใช้ประโยชน์ได้ ทุกข์ไมว่าความพลัดพรากสูญเสียเพราะว่าการงานมีปัญหาชีวิต มีความขรุขระ มีความไม่สบายใจ มีความกลุ้มใจ อย่าหยุดเพียงแค่นั้น ให้กลับมาพิจารณาดูว่า เราเสียนั่นเสียนี่ไปแล้วเราได้อะไรมาบ้าง มันสอนอะไรเราในความทุกข์นี้ และถ้าใคร่ครวญไปเรื่อยๆ เราก็จะพบความจริงของชีวิต เห็นความจริงของตัวเอง ซึ่งช่วยให้คลายจากความทุกข์ หรือพ้นจากความทุกข์ได้ในที่สุด 

25640304pm--ทุกข์ช่วยให้พ้นทุกข์

4 มี.ค. 64 - ทุกข์ช่วยให้พ้นทุกข์ : เราต้องรู้จักหรือเข้าใจความทุกข์อย่างถ่องแท้ แล้วเราจะเข้าใจความทุกข์อย่างถ่อแท้ได้เราต้องเจอทุกข์เสียก่อน คนที่ใช้ชีวิตที่พยายามหนีทุกข์ จะไม่มีทางออกจากทุกข์ได้เลยแต่ที่จริงแล้วไม่ว่าจะหนีทุกข์อย่างไร มันก็หนีทุกข์ไม่พ้น ไม่ว่าจะพรั่งพร้อมบริบูรณ์ด้วยวัตถุด้วยชื่อเสียงเกียรติยศ แต่ก็ยังทุกข์นั่นแหละ ไม่ใช่ทุกข์เพราะความแก่ ความเจ็บ ความป่วย ความพลัดพราก หรือความตายเท่านั้น มันยังทุกข์เพราะรู้สึกว่ายังมีไม่พอ ที่มีมันเยอะก็จริงแต่ยังมีไม่พอ ยังอยากได้อีก หรือว่ารู้สึกเบื่อ หลายคนที่ชีวิตราบเรียบมีพร้อมทุกอย่างแต่ก็ยังทุกข์เพราะรู้สึกว่าเบื่อ เหงา เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะหนีทุกข์อย่างไร หรือพรั่งพร้อมด้วยว่าสิ่งเสพอย่างไร มันก็หนีทุกข์ไม่พ้น

เพราะฉะนั้นป่วยการที่จะหนีทุกข์ แต่จะดีกว่าถ้าหันมาเผชิญความทุกข์ เมื่อเจอทุกข์แล้วก็รู้จักใคร่ครวญ มีสติรู้ทัน เห็นอารมณ์ที่เกิดขึ้น ที่มันบีบคั้นใจที่มันเผาลนใจในยามที่มีเหตุการณ์ต่างๆมากระทบ เพราะฉะนั้น ถ้าเรารู้จักพิจารณาความทุกข์ เริ่มตั้งแต่ความทุกข์ที่เกิดขึ้นในใจ อย่างน้อยก็ให้มีสติ ให้มีความรู้ตัว มันห้ามได้ยากจะไม่ให้มีความโกรธ ความเศร้า ความวิตกกังวลที่เกิดขึ้นในใจสำหรับปุถุชน แต่ว่าสิ่งที่เราทำได้ก็คือว่า ไม่ปล่อยให้มันครอบงำใจ จะทำอย่างนั้นได้เมื่อเรามีสติ มีความรู้ตัว ความรู้ตัวเป็นเครื่องรักษาใจไม่ให้ความทุกข์หรืออารมณ์อกุศลมาครอบงำใจ จิตใจก็เกิดความสงบได้

 

เหมือนกับว่ามีกองไฟอยู่กองหนึ่ง แทนที่จะกระโจนเข้าไปในกองไฟ เราถอยออกมาดูมัน ยิ่งถอยออกมาเท่าไหร่ความทุกข์ก็น้อยลง ความสงบความร้อนร่มก็จะน้อยลง มีความเย็นมาแทนที่ แล้วต่อไปถ้าเราใคร่ครวญ พิจารณา ก็จะเห็นเลยว่าทุกข์เพราะอะไร เมื่อรู้ว่าทุกข์เพราะอะไร คำตอบก็จะออกจากทุกข์ได้อย่างไรคำตอบจะปรากฏหรือเฉลยขึ้นมาได้

 

เพราะฉะนั้นแม้ว่า หลงจะทำให้ทุกข์ แล้วทุกข์ก็ทำให้หลง แต่ว่ามันก็มีโอกาสที่ความทุกข์จะทำให้เกิดความรู้ รู้แจ้งในสัจธรรมจนออกจากทุกข์ได้ จะว่าไปแล้ว ความทุกข์มันก็สามารถที่จะเป็นปัจจัยให้เราพ้นทุกข์ได้ ความทุกข์เป็นปัจจัยให้เราพ้นทุกข์ได้ถ้าเราเข้าใจความทุกข์ หลวงพ่อคำเขียนพูดว่าเห็นทุกข์ก็พ้นทุกข์ แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้เห็นทุกข์ เป็นทุกข์เสียก่อน ถ้าเห็นทุกข์ เข้าใจทุกข์อย่างแท้จริง ก็พ้นทุกข์ได้ แต่ไม่มีทางพ้นทุกข์ได้เลยถ้าหากว่าไม่เห็นทุกข์ หรือว่าไม่เจอทุกข์เสียก่อน เพราะฉะนั้นเวลาเราเจอทุกข์ ก็ตั้งสติให้ดี รักษาใจไม่ให้ทุกข์ แล้วก็ใช้ทุกข์นั้นแหล่ะในการที่จะเปิดใจให้เห็นปัญญา จนกระทั่งสามารถที่จะเกี่ยวข้องกับสิ่งทั้งปวงได้อย่างถูกต้องด้วยความไม่ยึดมั่นถือมั่น 

25640228am--ปัจจุบันคือบ้านของใจ

28 ก.พ. 64 - ปัจจุบันคือบ้านของใจ : ที่ผ่านมาเราหาบ้านให้กาย เราทุ่มเทเงินทอง แล้วก็เวลาสำหรับการหาบ้านให้กับร่างกาย บ้านที่เราอยู่ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นบ้านเช่า ที่เป็นของเราเอง ที่จริงก็เป็นแค่บ้านของกาย แต่มันไม่ใช่บ้านของใจ แต่ถ้าเรามีความเป็นธรรมกับกาย กับใจ หาบ้านให้กายไปก่อนแล้วก็หาบ้านให้ใจ บ้านของใจก็ไม่ได้อยู่ที่ไหนมันก็คือบ้านของกาย ฝึกให้ใจมาอาศัยกายเป็นที่พักพิง เวลาเดิน ใจก็อยู่กับการเดิน เวลานั่งใจก็อยู่กับการนั่ง เวลาเรากินเคี้ยวลิ้ม ใจเราก็อยู่กับกินเคี้ยวลิ้ม เวลากายเดินไปข้างหน้า ใจก็เดินไปข้างหน้าด้วย รับรู้ว่ากายเคลื่อนไปข้างหน้า เวลากายถอยหลัง ใจก็รับรู้ เลี้ยวซ้ายแลขวา ไม่ใช่เป็นเรื่องของกายอย่างเดียว เป็นเรื่องของใจด้วย ใจก็รับรู้ด้วย

แต่ว่าหาบ้านให้ใจแล้ว บางทีใจก็หายหัวไปด้วย นอกจากหาบ้านให้ใจแล้ว ก็ต้องพาใจกลับมาด้วย พาใจกลับมาบ้าน ใหม่ๆ ใจเหมือนกับเด็กใจแตก ชอบเที่ยว ทั้งๆที่มีบ้านแล้ว หาบ้านให้แล้วใจก็ยังชอบเที่ยวชอบเถลไถล และบางทีก็ถูกจับถูกลักพาตัวไป หรือหายไปในโลกแห่งความคิด ไหลลงไปในหลุมอารมณ์ ถูกดักถูกลักพาถูกจับพาไป หรือหลงป่าแห่งความคิด บางคนไม่รู้ว่าใจหายไปไหน เพราะว่าหลงวนอยู่ในความคิดจนออกมาไม่ได้

 

เราต้องรู้จักพาใจกลับมาอยู่บ้าน คำว่าบ้านมีความหมายพิเศษก็คือว่า เมื่อใจมาอยู่บ้าน บ้านคือที่ที่เรามีอิสระเสรีจะเข้าจะออกจะไปไหนก็ได้ ที่ๆเราเรียกว่าบ้านคือที่ๆเรามีอิสระ จะอยู่จะไปจะเข้าจะออก บ้านของใจก็ฉันนั้น ก็เหมือนกัน เมื่อเราเอากายเป็นบ้านของใจ ไม่ว่าใจจะอยู่กับกาย หรือจะไปไหนก็ได้ ให้มันมีอิสระ 

25640227pm--บ่มเพาะภูมิคุ้มใจ

27 ก.พ. 64 (เย็น) - บ่มเพาะภูมิคุ้มใจ : จิตใจเรา ถ้าหากว่ามีภูมิคุ้มใจที่ดี มันก็ทำให้จิตใจปลอดโปร่งปลอดภัยจากอารมณ์ต่างๆ ไม่ให้มารุมเร้า แต่ถ้าหากว่า เราไม่ฝึกจิตให้ดี ไม่ฝึกสติให้ฉลาดในการรู้เท่าทันความคิดและอารมณ์ต่างๆมันก็ปล่อยอารมณ์เหล่านั้นเข้ามาเล่นงาน จนเกิดความทุกข์ เกิดความกลัดกลุ้ม กินไม่ได้นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย

ชีวิตที่ปลอดจากความทุกข์เลยไม่มีปัญหาเลย มันไม่ใช่เป็นชีวิตที่ดี มันเป็นชีวิตที่เสี่ยงต่อความทุกข์ ก็เหมือนกับเด็กที่อยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ปลอดเชื้อ ไม่มีเชื้อโรคใดๆเข้ามา อันนี้ไม่ใช่เป็นสิ่งที่ดีเสมอไป มันเป็นอันตรายมันเป็นภัยต่อเด็กในระยะยาวเมื่อเด็กโตขึ้น พอไม่มีภูมิคุ้มกัน ก็ไม่มีประสบการณ์ หรือถูกเชื้อโรคเล่นงาน หรือไม่เช่นนั้นก็ไปอาละวาดก่อกวนกับสิ่งที่ไม่ได้เป็นโทษ สิ่งที่ไม่ได้เป็นภัย จนเกิดโรคแพ้นั่นแพ้นี่ขึ้นมา เพราะฉะนั้นการที่ชีวิตของเราเจออุปสรรค เจอปัญหา หรือว่ามีอารมณ์ต่างๆเกิดขึ้น มันไม่ใช่เป็นสิ่งที่แย่เสมอไป มันเป็นสิ่งที่ดีเพราะมันมาฝึกฝนให้สติฉลาดปราดเปรียว และก็สามารถที่จะทำงานได้ดี รักษาจิตให้ปลอดภัยได้ 

25640227am=-อย่าให้กิเลสยกหูชูหาง

27 ก.พ. 64 (เช้า) - อย่าให้กิเลสยกหูชูหาง : การยกตนข่มท่าน หรือว่าการพูดจาโอ้อวด แม้สิ่งที่นำมาโอ้อวดจะเป็นของดี แต่ว่ามันก็เป็นโทษเป็นอันตรายต่อจิตใจ ระหว่างความเกียจคร้าน ย่อหย่อนในการสวดมนต์ ในการทำความเพียร กับการยกตนข่มท่าน หรือว่าพูดจาโอ้อวด ยกหูชูหาง อย่างหลังนี้มันแย่กว่า แม้ว่าสิ่งที่โอ้อวดมันจะเป็นความดีก็ตามหรือว่าเป็นสิ่งที่ควรสรรเสริญก็ตาม การยกตนข่มท่าน มันก็เป็นธรรมชาติของกิเลสที่ชื่อว่าอัตตา หรือมานะ มันก็พยายามที่จะฉวยเอาทุกอย่างมาเพื่อที่จะยกตนหรือยกตัวให้สูงขึ้นเหนือกว่าคนอื่น ถ้าปล่อยให้กิเลสตัวนี้มันครองใจ มันก็เป็นภัยต่อจิตใจ เป็นภัยต่อชีวิตของเราเลยทีเดียว เพราะมันทำให้เกิดความประมาท ทำให้เกิดความหลงตน พอหลงตนก็ลืมตัวได้ง่าย มันไม่เพียงแต่จะชวนให้เราไปมองคนอื่นในแง่ลบ แต่ยังอาจจะนำไปสู่การเบียดเบียน ด้วยการตำหนิต่อว่าคนที่ไม่เก่งไม่ดีเหมือนตน ซึ่งการต่อว่าคนอื่นแต่ละครั้งเท่ากับยกตนให้สูงขึ้นยิ่งขึ้นเรื่อยๆ กิเลสมันยิ่งชอบใหญ่ ยิ่งข่มใครให้ต่ำลงไปเท่าไหร่ ก็จะยกตนให้สูงขึ้น เมื่อกิเลสครองใจแล้ว ก็จะสามารถที่จะชักชวนหลอกล่อทำในสิ่งที่ไม่ดียิ่งกว่านั้นได้

คือไม่ใช่แค่ตำหนิคนอื่นหรือกดคนอื่นให้ต่ำลง แต่ว่ามันอาจจะทำให้เราเผลอทำชั่วโดยไม่รู้ตัว เพราะยังคิดว่ากูเก่งกูแน่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็แล้วแต่ 

25640226pm--แก่นธรรมที่ควรบำเพ็ญ

26 ก.พ. 64 - แก่นธรรมที่ควรบำเพ็ญ : วันมาฆบูชาเตือนใจให้ระลึกถึงเหตุการณ์สำคัญในพุทธศาสนา นั่นคือ จาตุรงคสันนิบาต หรือการประชุมที่ประกอบด้วยองค์ ๔ คือ ๑)เป็นวันเพ็ญเดือนสาม๒)พระสงฆ์ ๑,๒๕๐ รูปมาประชุมกันโดยมิได้นัดหมาย๓)พระสงฆ์เหล่านั้นล้วนเป็นพระอรหันต์ ผู้ได้อภิญญา ๖๔)พระสงฆ์เหล่านั้นล้วนเป็นเอหิภิกขุ คือ ภิกษุที่ได้รับการบวชโดยตรงจากพระพุทธเจ้า

แม้เหตุการณ์ดังกล่าวได้กลายเป็นอดีตไปแล้วแต่คำสอนของพระพุทธเจ้าในวันนั้น คือโอวาทปาฏิโมกข์ ยังใหม่เสมอ เหมาะกับยุคปัจจุบันเพราะชี้แนะหนทางสู่ชีวิตที่ดีงามและเป็นสุข คือ นอกจากไม่ทำบาป และทำกุศลให้ถึงพร้อมแล้วที่ขาดไม่ได้คือ การชำระจิตของตนให้บริสุทธิ์พูดง่าย ๆ คือ ละชั่ว ทำดี ยังไม่พอ ต้องฝึกจิตให้กิเลสเบาบางหาไม่ก็จะยังเศร้าโศกคับแค้นใจเมื่อพลัดพรากสูญเสีย เจ็บป่วย ถูกต่อว่าด่าทอหรืออิจฉาริษยาเมื่อเห็นคนอื่นร่ำรวย มีหน้ามีตากว่าตนรวมทั้งน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อตนไม่ได้รับการยกย่องชื่นชมทั้ง ๆ ที่ทำดีต่อเมื่อฝึกจิตไว้ดีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่ทำให้ใจเป็นทุกข์ได้ 

25640220am--อยู่กับความรู้สึกตัว

20 ก.พ. 64 - อยู่กับความรู้สึกตัว : ความคิด มันเกิดจากเรากำหนด แต่จะกำหนดได้จริงๆเพราะความรู้สึกตัว ไม่เช่นนั้น สิ่งที่เกิดขึ้น มันก็จะกลับมาทำร้ายเรา เพราะว่ามันไม่ใช่เป็นความรู้สึกตัวหรือตั้งใจคิด แต่มันเผลอคิด ตามอำนาจของกิเลสก็ได้ ตามอำนาจของความหลงคืออวิชชา เอาเข้าจริงๆเราไม่ได้เป็นตัวกำหนดความคิดไปเสียหมด ปล่อยให้ความหลง ปล่อยให้ความหลงเข้ามาคิดมาปรุงแล้วความคิดนั้นก็ย้อนกลับมาทำร้ายเรา กลับมาเป็นนายเรา บงการชีวิตเรา

ให้กลับมารู้สึกตัว แล้วเราจะเป็นนายความคิดที่แท้จริง หรือจะเผลอให้ความคิดมันเกิดขึ้น แต่ความคิดก็ทำร้ายเราไม่ได้เพราะเรามีความรู้สึกตัว เราใช้ใจคิดมากไปแล้ว เราใช้ใจคิดบ่อยไปแล้ว ควรใช้ใจเพื่อรู้สึกตัวให้มากขึ้น อย่าให้ใจนี้เป็นใจที่เอาแต่คิด แต่ให้เป็นจิตที่รู้สึกตัวอยู่เนืองๆ รวมทั้งใช้ใจเพื่อรู้ คือรู้สิ่งที่มากระทบ รู้แบบรู้ทัน รู้แบบรู้เฉยๆ แค่รู้ก็อย่างเดียวก็พอ เดี๋ยวนี้จิตของเราวุ่น ไม่ว่าง เพราะจิตที่เอาแต่คิด ให้จิตให้แค่รู้เฉยๆ อย่าใช้ใจเพื่อการคิดอย่างเดียว แต่ใช้ใจเพื่อรู้ รู้เฉยๆ รู้แล้วก็ละ ไม่ว่าจะเป็น รูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส หรือธรรมารมณ์คือความคิดและอารมณ์

 

ถ้ารู้เฉยๆ มันไม่ทุกข์ แต่ส่วนใหญ่ ไม่ได้รู้เฉยๆ หรือไม่ได้รู้เลย แต่เอาแต่คิด ปรุง คิดแล้วปรุง ๆ แม้จะรู้ก็ไม่ได้รู้เฉยๆ รู้แล้วผลักไส หรือว่าไหลตามมัน หรือว่าไปปรุง ตีค่าเป็นบวกเป็นลบ ดีเลว มากน้อย หอมเหม็น ใจก็เลยกระเพื่อมตามอำนาจตีความ การปรุง ซึ่งเป็นเรื่องของความคิดล้วนๆ จากความคิดล้วนๆก็มาเป็นความรู้สึกล้วนๆ เป็นความรู้สึกที่สด ฝึกให้ใจมารู้ หรือรู้สึกตัวบ่อยๆ อย่าให้มันเป็นใจที่เอาแต่คิดตะพึดตะพืออย่างเดียว 

25640213am--รู้อะไรก็ให้รู้ซื่อๆ

13 ก.พ. 64 - รู้อะไรก็ให้รู้ซื่อ ๆ : ลองทำใจเป็นกลางๆดู แค่รู้เฉยๆ ไม่ต้องไปทำอะไรกับความร้อน ความหนาว ความปวดที่เกิดกับกาย แค่รู้เฉยๆ เห็นความปวด ไม่เป็นผู้ปวดอย่างที่หลวงพ่อคำเขียนว่า “เห็น อย่าเข้าไปเป็น” อากาศหนาวมันเป็นโอกาสที่เราจะได้ฝึกดูใจว่า เราเห็นหรือเข้าไปเป็น แล้ว ถ้าไม่เห็นเมื่อไหร่ก็เข้าไปเป็นเมื่อนั้น พอเป็นเมื่อไรก็ทุกข์ใจทันที บ่นในใจว่า หนาวๆ ไม่ไหวแล้ว แต่ถ้าเรามีสติ เห็นมันเมื่อไหร่ เราก็จะรู้ว่า ความหนาวไม่ใช่ตัวการที่ทำให้เราทุกข์ การเข้าไปเป็น หรือการเข้าไปยึดต่างหากที่ทำให้ทุกข์

ความเจ็บความปวดของกายก็เหมือนกัน มันไม่ได้ทำให้เราทุกข์ใจ แต่ที่ทุกข์ใจก็เพราะมันเข้าไปเป็นผู้ปวด ใจมันเข้าไปแบกยึดความปวดเอาไว้ว่าเป็นตัวกูของกู หรือปรุงตัวกูขึ้นมาเป็นผู้ปวด รู้สึกว่าตอนนี้มีตัวกูขึ้นมาเป็นผู้หนาว ตัวกูนี้มันไม่มีจริงนะ แต่มันถูกปรุงขึ้นมา ใจเมื่อไม่มีสติจะปรุงตัวกูขึ้นมาเป็นผู้หนาว ลองฝึกดูว่า เราจะเห็นความหนาวได้อย่างไรโดยไม่เป็นผู้หนาว เห็นความทุกข์ได้อย่างไรโดยไม่เป็นผู้ทุกข์ ความทุกข์มีนะแต่ผู้ทุกข์หามีไม่